Documentaire over het Proces Saddam Hoessein

Rechten
Op woensdag 10 december 2008 is het zestig jaar geleden dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens werd vastgelegd tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Toch bestaan er talloze schendingen van deze rechten, niet alleen binnen dictaturen of bananenrepublieken, maar ook in eigen land zijn er tal van dubieuze kwesties die snel dienen te worden verbeterd.
Hoe moeilijk het voor grote aantallen slachtoffers van monsterlijk handelende staatslieden zal zijn om te zien dat een proces tegen een eenmaal afgezette dictator — die onnoemelijk veel meer bloed te verantwoorden heeft dan zijn eigen lichaamsgewicht — steeds maar wordt vertraagd, uitgesteld en via advocarentrucs jaren kan slepen, is het geen goede zaak dat het recht daar niet zijn loop heeft. Over het tegen de Iraakse dictator Saddam Hoessein eind december 2006 uitgesproken doodvonnis en de daaraan gekoppelde onsmakelijkheden bestaan tal van bezwaren. Er is meer dan eens de directe vraag gesteld of dat Beest uit de Afgrond wel een eerlijk proces heeft gehad.
Die vraag komt eveneens aan de orde in de documentaire van de Catalaanse filmer Esteban Uyarra die — in de nacht van woensdag 10 op donderdag 11 december — door het tweede publieke Duitse televisienet (ZDF) zal worden uitgezonden tussen 00:35 en 01:25 uur.
Al eerder, eind oktober dit jaar, heeft de Duits-Franse cultuurzender ARTE aan dit proces aandacht besteed met de uitzending van onder meer deze documentaire. Op de site Tempel der Politiek kunt u daarover in een korte bijdrage meer lezen.
___________
Afbeelding: De Nederlandse editie van het boekje met de dertig Artikelen, is hierboven net iets groter afgebeeld dan het werkelijke formaat van 8,9 cm breed en 6,5 cm hoog (uitgave A.W. Bruna, Utrecht).

Oplichting met verborgen camera geregistreerd

Klanten gedupeerd
Op woensdag 3 december presenteert de Britse televisiezender BBC One een nieuwe aflevering van het programma Rogue traders, waarin met een verborgen camera praktijken worden vastgelegd waardoor mensen het slachtoffer (dreigen te) worden van onbehoorlijk tot en met crimineel zakendoen. Onder de titel Emergency call out laat presentator Matt Allwright zien dat, en op welke manier, bedrijven proberen hun klanten te flessen. De uitzending is tussen 22:00 uur en 23:00 uur onze tijd. Rogue traders is één van de meest recente BBC Watchdog-programma's, waarin producenten en handelaren in alle categorieën kritisch worden gevolgd.
In de aflevering van 3 december laat Matt Allwright samen met zijn rechterhand Dan Penteado welke trucs gasfitters, elektriciëns en slotenmakers uit hun mouw toveren om klanten af te zetten.
Fraudeurs, die met een aangenomen indentiteit hun werk aan boilers verrichten, worden door de makers van het programma geconfronteerd met het gevaar dat ze niet alleen voor anderen maar tevens voor zichzelf vormen. Voorts wordt getoond hoe de vonken er van afspatten als een 'foute elektriciën' maar wat aanrommelt. In een transatlantisch uitstapje onderzoekt Matt Allwright een slotenmakersfirma, die echter heel wat meer te verantwoorden heeft.
Het fenomeen (poging tot) oplichting van klanten is een heel lang bestaand fenomeen, maar pas gedurende de laatste decennia proberen allerlei instellingen, vooral de beeldmedia in tal van landen, de euveldaders in de wielen te rijden door met een verborgen camera diverse pogingen tot oplichting vast te leggen en in veel gevallen de verantwoordelijken later met de beelden te confronteren.
Sociaal-economische televisieprogramma's, consumentenrubrieken, redacties van actualiteitsprgramma's en nog andere onderafdelingen van het 'beeldbuis-gebeuren' doen dit al jaren en laten de resultaten ervan zien in hun uitzendingen. Daarbij is het een verplichting om de daders 'buiten beeld' te houden. Meestal wordt er voor gekozen met technische middelen het gezicht van zo iemand onherkenbaar te maken. Dan blijft er in ieder geval een redelijk totaalbeeld over en dat wordt bij de kijkers — die vrijwel allen in tal van situaties toch ook weer consumenten zijn — beter opgeslagen dan een simpelweg opsommen van feiten, zoals dat op de radio gebeurt.
Een Duits commercieel televisiestation laat zeer regelmatig in het middagprogramma tussen twaalf en twee uur diverse voorbeelden zien van gerichte onderzoeken: garages, cafetaria's, loodgieters en nog veel meer branches.
__________
Foto: De beide presentatoren van het BBC One programma Rogue traders, Matt Allwright en Dan Penteado.

Extra miljarden tegen recessie

Werkzame ingreep of lapmiddel
Diverse regeringsleiders hebben thans het besluit genomen om extra miljarden in te zetten, in de hoop op die manier de recessie enigszins het hoofd te bieden. Tegengaan zal wel niet meer lukken, daarvoor is een en ander al te veel voortgeschreden. Op basis van de ervaringen die de Amerikaanse president Roosevelt heeft genomen toen het er evenmin al te best uitzag, en hij besloot The New Deal op zijn volk los te laten, heeft dat uitstekend gewerkt, en het ziet ernaar uit dat de nieuwe president van de VS hetzelfde zal doen. Inmiddels heeft de Britse premier Gordon Brown de meest ingrijpende maatregelen aangekondigd: verlaging van de BTW en hogere belastingen voor de best verdienenden. Die BTW-verlaging zal niet veel invloed hebben op het koopgedrag van de mensen: voor de kilo rijst die nu 1,99 kost, zal dan 1,95 neergeteld moeten worden. Zoiets is niet echt merkbaar, behalve als het om duurzame goederen van enige omvang gaat: koelasten, wasmachines etc., maar ook dan blijft het tot hooguit beperkt een paar tientjes, en dat niet per maand maar om de zoveel jaar.
En dat die hoogste inkomens nu eindelijk meer belasting moeten betalen, is iets dat onder normale omstandigheden ook al had moeten gebeuren om de sociale tegenstellingen tussen rijk en arm iets meer te nivelleren. Want ook nu zullen de armsten onder de armen, zoals altijd, het procentueel hoogste gelag moeten betalen, en ingrepen die werkelijk tot iets merkbaars ten faveure van de groepen zal leiden, hoeft niemand te verwachten. Helaas ook niet van diegenen die menen dat ze sociaaldemocraat zijn.

De gevaren van een financieel-economische crisis

De schok der herkenning
Nu onze wereld sedert oktober van dit jaar in een zeer omvangrijke, financieel-economische crisis verkeert en de invloeden daarvan op tal van punten ernstige gevolgen hebben op het mondiale geldsysteem, is een associatie met de beurskrach van 1929 op Wall Street in principe geen absurde gedachte.


Niemand in Europa hoeft te denken dat de meeste burgers van ons eigen continent er wel zonder al te ernstige kleerscheuren van af zullen komen, want dat zal zeker niet het geval zijn, en al helemaal niet waar dat de smalle huishoudbeurs betreft — en dat is geheel in overeenstemming met de manier waarop alle financiële problemen altijd zoveel mogelijk worden afgewenteld. Helaas zal niet één regering beslissen wat minder onzinnig wapentuig te bestellen of zodanige maatregelen te treffen dat geldvampieren hun slag(en) niet meer onophoudelijk kunnen slaan. En of dat nu bankmanagers dan wel dubieuze industriëlen zijn, is daarbij niet van primair belang; het feit dat dergelijke kansen voor bepaalde roofdieren van het menselijk ras zo wijd verbreid zijn geweest, wijst al naar de onverbiddelijke noodzaak van een gezamenlijk optrekken van zoveel mogelijk regeringen — op ons continent èn wereldwijd — eveneens met medewerking van alle daarbij betrokken instituten op de diverse nationale niveaus, in ons werelddeel en tevens mondiaal. Dat zou dan eindelijk een positief resultaat van de zo dikwijls terecht gesmade globalisering zijn.
Daar ligt dan ook meteen het — in ieder geval basaal hoopgevende — verschil met de krach van acht decennia geleden. Toen was er niet de geringste sprake van een mondiaal optreden tegen uitwassen en bleek dat ieder zoveel mogelijk voor zich wilde binnenhalen, daarbij niet beseffend dat een gereglementeerde, gezamenlijke aanpak voor alle betrokkenen veel betere resultaten zou opleveren. Zolang de huidige protagonisten — in hun gezamenlijke strijd tegen verdere afkalving en nog meer duistere scenario's — dat als één instituut doen, is de kans op succes verreweg het grootst.

Beginstadia
In het boek Barbarij en beschaving — Een geschiedenis van Europa in onze tijd schrijft historicus Bernard Wasserstein in het Hoofdstuk Crisis en terreur 1929-1936 onder meer het volgende: "De beginstadia van de recessie zouden tot op zekere hoogte kunnen worden verklaard als een correctie op een speculatiehausse: de afname van de bedrijvigheid als een natuurlijke daling in de economische cyclus." Het lijkt, althans op het eerste gezicht, nogal op de situatie van nu, al is de speculatiehausse thans een andere dan toen. Nu hebben tal van kredietverstrekkers hun grenzen zodanig ver overschreden dat het wankele kaartenhuis wel moest instorten. Dat dit ook nu weer in de VS is begonnen, komt doordat daar de meeste van die instituten zijn gevestigd, welke overigens ook op tal van cruciale plekken in Europa hun graaigrage vingers in het spel hadden en deels nu nog hebben. Daartegen dienen stringente wetten nu heel snel te worden gerealiseerd om op die manier in ieder geval alles te proberen een herhaling te voorkomen.
Gelukkig zijn er ook markante verschillen met de gevolgen van de krach van 1929 voor Europa, en met name de huidige Duitse Bondsrepubliek. Nu zit dat land weliswaar met een staatsschuld, maar daarnevens niet met een torenhoge Herstelbetalingen als gevolg van de bij het Verdrag van Verdun overeengekomen verplichtingen. Want juist die betalingen konden door het uitblijven van Amerikaans geld voor Duitsland na de beurskrach niet meer worden gerealiseerd en dat heeft, in uiterste consequentie, Hitler (mede) mogelijk gemaakt. Dat aspect van financiële kwetsbaarheid bestaat nu weliswaar niet, en dat geeft weliswaar enige ruimte om te kunnen blijven ademen, maar voor het opgelucht diep doorademen is het nog te vroeg, aangezien alle tot nu toe verborgen gebleven, dan wel bewust zo lang mogelijk verborgen gehouden, problemen binnen handel en industrie zullen alle betrokkenen nog meer dan voldoende hoofdbrekens gaan kosten.

Hitler en Stalin
Dat een geïncarneerd geestelijk defect als Adolf Hiter zo nadrukkelijk de kans heeft gekregen zich als sterke man op te werpen, had niet alleen maar te maken met de wereldwijde economische crisis, doch deze versterkte en versnelde het proces van overmatig groeiend nationalisme — de koorts die aan de zeer ernstige ziekte voorafgaat — dat aan de onderkant van de samenleving in Duitsland sedert 1918 reeds had gegist en precies in die stroomversnelling raakte welke een zogenoemde sterke man met voor menigeen een messiaans charisma buitengemeen in de kaart zou spelen.
Weliswaar bevindt zich in de huidige Bondsrepubliek Duitsland nog steeds geen wezen, dat — ondanks zijn of haar buitenissige conglomeraat van psychotische stoornissen — over voldoende redenaarstalent en tevens een reserve aan manipulatief populisme beschikt om in de voetsporen van de demonische dictator van anno dazumal te kunnen treden, maar een woekerend neo-nationaal-socialisme kan regelrecht op het voor democratische processen verkeerde moment huiveringwekkende gevolgen hebben. Mede daarom zal elke regering in Europa ervoor moeten zorgen dat niet alleen banken en multinationals worden ondersteund, maar dat vooral de Ärmsten der Armen op de juiste steun kunnen rekenen.
Wasserstein betrekt de figuur Hitler in zijn overwegingen met betrekking tot de in het bewuste hoofdstuk in grote lijnen behandelde economische crisis van de jaren dertig. De Georgiër Stalin, die dezelfde functie vervulde en dezelfde, zo niet nog heel wat ergere, krankzinnigheid aan de dag legde — en daarmee heel direct het grootst denkbare gevaar voor een min of meer vrije samenleving vormde —, leidde zijn staat onder weliswaar anders lijkende omstandigheden, maar die waren in wezen dezelfde en alleen in het kader van de sovjet-propaganda — niet in de laatste plaats naar het westen toe — zodanig geformuleerd dat men zou kunnen menen dat het in dat grote land van de grens met het westen tot in Vladivostok er anders — lees: positiever — uitzag.

Twintigste eeuw
Het hierboven aangehaalde hoofdstuk in het boek van Wasserstein beslaat zo'n veertig pagina's van de in totaal 976 die het rijk is. Het hele boek behandelt een geschiedenis van Europa in onze tijd, dus het gedeelte dat als Nieuwe en Nieuwste geschiedenis kan worden aangemerkt: de twintigste eeuw en de eerste jaren van het eerste decennium van onze huidige eeuw.
Diegenen, die de moed kunnen opbrengen m de confrontatie met zo'n voortreffelijk geschreven, veelzijdig, leerzaam èn onderhoudend boek aan te gaan, zij er nog op gewezen dat bij dezelfde uitgever eerder een andere, kortere geschiedenis van de twintigste eeuw — geschreven door onze landgenoot, de historicus Maarten van Rossem — is uitgekomen, en die twee boeken samen verschaffen een vrijwel lacuneloos overzicht van alle toestanden en gebeurtenissen die van onvervreemdbare importantie zijn geweest voor de ontwikkeling van ons continent.
Een uitgebreide bespreking van de andere elementen van Wassersteins boek zult u binnenkort op onze zustersite Tempel der Historie kunnen aantreffen.
__________
Bernard Wasserstein:
Barbarij en beschaving
Een geschiedenis van Europa in onze tijd
Vertaald uit het Engels door
Pieter van der Veen, Chiel van Soelen
en Toon Dohmen
976 pag., gebonden, met stofomslag
Nieuw Amsterdam Uitgevers
Amsterdam, 2008
ISBN 978 90 468 0406 3
____________
Afbeeldingen
1. Voorzijde van het stofomslag van Barbarij en beschaving.
2. Dolgedraaide dictator in de dop: de jonge, doch reeds flink verknipte Dwaze Dolfje.
3. J. Dzoegasjvili, alias Stalin.
4. Bernard Wasserstein, auteur van Barbarij en beschaving.
5. Rugzijde van het stofomslag van dat boek.

Dossier Johnny B. en de branden in 't Zandt, 2007 — Special van TV Noord op zaterdag 15 november

Het proces begint
Twee jaar geleden nog was het Groningse dorp 't Zandt bij meer dan negenennegentig procent van de bevolking van ons land geen begrip, maar toen de pyromaan daar enkele keren fors had toegeslagen en de bevoegde instanties op geen enkele manier achter de indentiteit van de dader konden komen en er daarom grover geschut, waaronder het leger met nachtkijkers en enkele geheim gehouden methoden is ingezet, meent de politie de dader te hebben gevangen in de persoon van een bewoner van de plaats waar het allemaal is gebeurd.


Enige tijd stond het dorp in hjet middelpunt van, zeg maar gerust, wereldwijde belangstelling, een drukte waar men in een gemeenschap die wed gekenmerkt door serene rust, bepaald niet gelukkig mee was.
Aanstaande zaterdag, direct na het Journaal in Groningen Vandaag, zal door TV Noord een special worden uitgezonden, waarin opening van zaken zal worden gegeven over het dossier Johnny B. Het betreft een politiedossier waarop TV Noord de hand heeft weten te leggen. Presentator van de special is Peter Steinfort.
Dit is voornamelijk in verband met het proces dat op maandag 17 november zal beginnen tegen de — nog steeds vermeende — dader, die consequent elke vorm van betrokkenheid blijft ontkennen.

Goudstof in plaats van geld in de gevarenzone

Nu de kredietcrisis een ware geldcrisis is geworden — die echter niets anders is dan één der symptomen van een sterk en diep ingrijpende maatschappelijke crisis is — hebben de afzenders van spam — die hopen dat de ontvanger zo dom is zijn telefoonnummer, banknummer en allerlei andere persoonlijke gegevens ter beschikking te stellen — de tekenen des tijds begrepen en zich snel aangepast.
Kreeg ik tot voor kort steeds de mededeling dat één of andere adellijke of anderszins hooggeplaatste weduwe of wees in een ver land zich in arren moede aan mij wendde om mij te vertellen dat ik vele honderdduizenden euro's of ponden dan wel dollars zou kunnen verdienen door als tussenpersoon op te treden, waarbij de bedragen allengs opliepen van enige tonnen tot zeer onlangs reeds enkele miljoenen Britse ponden, nu is het goudstof van 22 karaat dat naar een goudsmid moet, die ik even voor de afzender moet 'organiseren', waarna ik, bij een afgesloten overeenkomst 10% van de waarde als provisie zal ontvangen.
En altijd zijn er weer mensen, die geloven dat zulke loze en dubieuze beloften ook maar een schijn van werkelijkheid in zich zouden kunnen bergen. En precies daar zit de winst voor dergelijke economische criminelen, die inkomsten van dubieuze herkomst willen witwassen.

Nieuwe dictatuur in de maak — bij de oosterburen

Het verraad aan een hele natie
Het nieuwe Mofrika, waar de minister van binnenlandse zaken al tijden probeert drieëntachtig miljoen mensen te laten bloeden voor een aanslag, die heel wat jaren geleden op hem is gepleegd, gaan de nieuwe maatregelen, die hij, Wolfgang Schäuble, in het kader van zijn dringende wensen om van de huidige Bondsrepubliek Duitsland een politiestaat te maken met een SuperGestapo — kortom, de stichting en daarna verdere uitbouw van het Vierde Rijk — komt steeds dichterbij.
De regering van die reeds lang zeer nadrukkelijk te wantrouwen staat verandert de grondwet zodanig dat het mogelijk wordt dat het leger nu ook in het binnenland kan worden ingezet. Verder zal er iets worden gedaan aan Schäuble's pathologische wil dat vliegtuigen mogen worden neergehaald, omdat hij is behept met een zwaar terrorisme-complex. Juist zo iemand vormt de grootst denkbare bedreiging voor vrede en veiligheid, en derhalve dient zo'n wezen, dat maar blijft ronddwalen met zijn onbehandelde trauma, te worden geïsoleerd en afgeschermd, opdat hij niet nog meer onheil kan aanrichten.
We hebben in de eerste helft van de vorige eeuw gezien waartoe één zwaar gestoorde kan aanzetten wanneer hij zijn hoogst persoonlijke problematiek projecteert op eerst een hele natie, vervolgens op het werelddeel waartoe die staat behoort, en uiteindelijk op het gehele ondermaanse.
Bestrijd(t) het Grote Leed dat Wolfgang Schäuble heet.
___________
Afbeelding: Wofgang Schäuble, de huidige minister van buitenlandse zaken van de Duitse Bondsrepubliek, en Architect van het Vierde Rijk. Eén der ergst denkbare vijanden van een vrije samenleving.