Sociaal-democratie in Europa zwaar op de tocht

Groot-Brittannië
Met de nederlaag die de nieuwe Britse premier Gordon Brown en zijn Labour-party de afgelopen week in tussentijdse verkiezingen heeft geleden, is een teken aan de wand, en niet alleen voor de zich verbaal nog steeds als sociaal-democratisch presenterende partij op het grote eiland ten westen van Nederland. Inmiddels is duidelijk geworden dat meer dan de helft van de Labour-stemmers — 55 procent om precies te zijn — de wens heeft geuit dat de huidige premier zich terugtrekt.

Nederland
In eigen land is de situatie overigens al niet veel beter: indien er nu verkiezingen zouden worden gehouden, dan zou ook de Partij van de Arbeid opieuw gevoelige verliezen leiden, ondanks een al te breed stralende Wouter Bos.
Wie de ontwikkelingen binnen de sociaal-democratie binnen de drie genoemde landen de laatste jaren — en misschien zelfs wel een heel decennium — heeft gevolgd, heeft kunnen vaststellen dat het 'insituut' sociaal-democratie zich meer en meer heeft verwijderd van al diegenen in de samenleving, die oorspronkelijk gezamenlijk het sociaal-democratische electoraat vormden. De geschiedenis heeft ons geleerd dat dit altijd dramatische gevolgen heeft voor de partij in kwestie — vroeg of laat. In ons land is dat met de opkomst van de Socialistische Partij weliswaar reeds duidelijk geworden, maar vooral de laatste jaren, voorafgaande aan de laatste algemene verkiezingen is gebleken dat het enorme succes van die groepering mede te danken is aan de al te elitaire opstelling van de partij, die steeds meer inwisselbaar w ordt voor delen van de christen-democratie en zelfs voor, zij het kleinere, hoeveelheden traditionele liberalen.

Duitse Bondsrepubliek
Alleen in Duitsland lijkt het erop dat de Geïncarneerde Hoogmoed die Kurt Beck heet — en voorzitter is van de Sozialdemokratische Partei Deutschlands, doch tegelijkertijd een ministerspost bekleedt in de regering van de zogeheten 'Große Koalition' van christen-democraten en sociaal-democraten — nog net op tijd het roer heeft kunnen omgooien door tijdens de 1 mei-demonstratie van de Duitse vakbond op een podium, naast voorzitter Sommer, te beloven dat hij zich verder sterk blijft maken voor een minimumloon — iets datten eerste bij de coalitiepartner CDU niet zo best valt en dat voorts bij de handel en industrie (lees: de werkgeversverbanden) al helemaal op afwijzing stoot. Daardoor laat Kurt Beck zich echter niet al te zeer leiden, en al evenmin door tal van deskundigen binnen de eigen partij. Hij kondigt af en toe nieuwe maatregelen aan, die zelfs zijn 'directe omgeving' tot wanhoop brengen doordat men geen details — en soms zelfs de grote lijnen niet eens — kent.

Ralf Dahrendorf in interview over nationalisme en racisme — op 4 mei 's avonds via GeschiedenisTV

Interview met Lord Dahrendorf
GeschiedenisTV zendt op zondag 4 mei, 's avonds tussen 23:30 uur en middernacht een interview uit met Lord Dahrendorf, de Duits-Britse sociloog met een internationaal zeer hoogwaardige reputatie. Dat gebeurt met de herhaling van een aantal programma's in de serie Kenmerk. De aflevering met Ralf Dahrendorf heet Polsslag van de tijd. Het thema dat met dit lid van Britse Hogerhuis wordt besproken, is de opkomst van het nieuwe nationalisme en racisme nu de oude kaders — oost en west in hun controverse binnen de Koude Oorlog — zijn weggevallen.
Ralf Dahrendorf werd in 1929 geboren; hij was onder meer professor voor sociologie, Warden van het St. Anthony's College in Oxford. In Duitsland was hij lid van de Bondsdag, EG-commissaris, en voorts vervulde hij de functie van directeur van de London School of Economics. In 1993 werd hij in de Britse adelstand verheven en is sedertdien lid van het Hogerhuis (House of Lords). Ralf Dahrendorf schreef tal van boeken over allerlei brandende vraagstukken. Der modere soziale Konflikt — Essay zur Politik der Freiheit uit 1992 is helaas niet meer verkrijgbaar, behalve antiquarisch. Actueel is het echter wel.
In zijn Europäisches Tagebuch dat eerst in delen in diverse printmedia was verschenen en in 1995 als boek op de markt kwam, beschrijft Dahrendorf zijn reizen en ontmoetingen met hooggeplaatsten uit de wereld der politiek, der economie en met gekroonde hoofden, maar ook met eenvoudige staatsburgers.

Gevaarlijke rattenvangers
Overal in Europa en, helaas ook in al te hoge mate, in het Koninkrijk der Nederlanden, is de koorts van het nationaisme weer uitgebroken en wordt de stuitende taal van de gedrochten uit de eerste helft van de twintigste eeuw opnieuw over het volk uitgestort door een stelletje rattenvangers, dat daar voor de eigen doeleinden profijt uit wenst te trekken, en niet in de geringste mate is geïnteresseerd in het wel of het wee van de mensen in eigen land, maar deze voor het karretje wenst te spannen als middel tot het bereiken van het doel, en dat is ook nu nog altijd Macht en Meer Meest Meester Macht.
Vergis u zich niet: enig chauvinisme kan hier en daar best op z'n plaats zijn, maar zodra dit gevoelige verschijnsel ontaardt in nationalisme, dan weten we dat alle noodklokken weer keihard zouden moeten luiden, aangezien nationalisme slechts een symptoom is van een heel gevaarlijke en uiterst besmettelijke ziekte, die al snel epidemische vormen aanneemt en daarbij geheel geen acht slaat op landsgrenzen: fasctische terreur, zoals Europa die in de eerste vijf decennia in de gruwelijkst denkbare mate heeft gekend onder de Beestenlaars van Krankzinnige Dolfje te Mofrika en onder de alles verstikkende bontmuts van een nog gedegenereerder gedrocht in Moskou: het uitzinnige wrak genaamd Dzjoegasjvili, zich noemede en schrijvende Stalin. De rasploert in Spaans-Madrid kon er echter ook wat van. Dezen werden echter in beestachtigheid nog overtroffen door de stinkende ranzigheid genaamd Mao Zedong, een smeerlap van het meest troebel denkbare water, die zelfs nimmer zijn tanden poetste, maar er toch in slaagde zeventig miljoen dodelijke slachtoffers te maken.
Wie zich in deze tijd, aan het begin van de eenentwintigste eeuw, toch laat vangen door een paar grootbekken en andersoortige monsters zonder waarde, draagt zelf mede verantwoordelijkheid voor de kampen, de galgen en de puinhopen, die als gevolg van deze extremistische opleving weer het uiteindelijke gevolg zullen zijn. Maar dan roept men wel weer en masse: "Wir haben es nicht gewußt." Kijkt vooral goed naar de tronies van de ziekmakende rattenvangers, dan dient u genoeg te weten!
Zie ook de bijdrage over o.a. Hitlers Mein Kampf tijdens de thema-avond Manifeste des Hasses, dinsdag 6 mei op de cultuurzender Arte.

Belastingvlucht-paradijs Liechtenstein

Enorme bedragen
De actualiteitenrubriek Frontal 21, die wekelijks op dinsdagavond door het Zweite Deutsche Fernsehen tussen 21:00 uur en 21:45 uur wordt uitgezonden, heeft op 25 maart slechts één thema en heet voor die gelegenheid dan ook Frontal 21-Documentation. Het thema behandelt de mogelijkheden die belastingontduikers uit vooral Duitsland hebben— want die zijn de laatste tijd veelvuldig in het nieuws geweest —in het kleine bergstaatje Liechtenstein, dat als belastingparadijs geldt. Daarbij gaat het veelal om grote tot zeer grote en niet zelden om enorme bedragen van mensen, die toch al waanzinnige hoeveelheden geld verdienen. Geld corrumpeert nu eenmaal. Hetgeen al lang bekend, en derhalve niet eens meer demonstrandum was.
Als u zich voor het thema ook maar enigszins interesseert, slaat u dan deze documentaire niet over. De redacteuren van Frontal 21 rechercheren acribisch en hebben in hun uitzendingen al veel aan de kaak gesteld, tot en met het verbijsterende over regering en volksvertegenwoordigers, van wie kan worden vastgesteld dat het bijna gewone mensen zijn. Alleen zij zelf zijn de laatsten die dat beseffen aangezien velen van hen menen dat zij tot de categorie der eersten behoren.
Meer over de dcoumentaire vindt u bij Frontal 21.

Der schöne Mann — Reportage over het leven van een mannelijk fotomodel. Woensdagnacht op WDR

Eén van de duizenden in Duitsland
In de nacht van woensdag 5 op donderdag 6 maart zendt de Westdeutscher Rundfunk Köln vanaf 00:30 uur een reportage van een half uur uit waarin een mannelijk fotomodel wordt gevolgd. De reportage kreeg de titel Der schöne Mann — Aus dem Leben eines Fotomodells. Hoofdpersoon is Klaus Hinz (36), model uit Hamburg. Hij staat voor de spiegel met zijn prachtige lichaam en zijn mooie handen en zijn knappe gezicht. Dat alles moet hij goed onderhouden — hetgeen dikwijls gelijk staat aan veelvuldig met crème insmeren — want dat op peil gehouden lichaam is zijn werkkapitaal.
Die Klaus Hinz is één van de vijf à zesduizend mannelijke modellen die de Duitse Bondsrepubliek rijk is, en waarvan de meesten weten wat voor een intens hard beroep ze hebben gekozen. Soms hebben ze werk, maar daarnaast lopen ze heel wat van de vele agentschappen of tijdschriftredacties af om met hun portfolio te leuren. Klaus Hinz, hoewel redelijk succesvol, overkomt het dat hij de ene maand als model tienduizend euro verdient maar ook weer een hele poos helemaal niks. Dan moet hij zich redden met datgene wat hij als fitnesstrainer verdient.
"Niemand interessiert sich dafür wer du bist, was du machst. Es geht nur darum dass du gut aussiehst."
____________
Afbeeldingen
1. Klaus H. — presentatiefoto.
2. Klaus Hinz in één van zijn 'rollen'.

Drie politieke documentaires van belang

Twee daders — één slachtoffer
Woensdagavond zullen er drie belangrijke, internationale politieke portretten in de vorm van documentaires worden uitgezonden vanaf 21:00 uur: één over Deng Xiaping, direct gevolgd door een over een andere, zij het nog levende, dictator: Vladimir Poetin, en tenslotte één over een slachtoffer van het politieke vuile spel, zoals dat overal ter wereld wordt gespeeld: de Russische journaliste Anna Politkovskaja, die op 7 oktober 2006, op 48-jarige leeftijd in de lift van haar flat te Moskou werd doorgeschoten. Deze laatste film wordt om half twaalf op Duitsland 1 vertoond.
Meer over deze drie documentaires op onze zustersite Tempel der Kritiek.

De naakte waarheid voor een openbaar blote man

Taboe op bloot
Eigenlijk is het te absurd voor woorden dat de politie in actie komt voor een man die spiernaakt ─ hopelijk had hij toch schoenen aan, want dat tegenwoordige plaveisel is helemaal niet ingericht op blote voeten ─ van de binnenstad naar zijn woning loopt. Maar misschien vormde het blauwdienende optreden wel een onderdeel van de Actie die de politie landelijk voert.
In ieder geval was er in Groningen Stad dezer dagen een man, die de weddenschap had afgesloten, het traject van het centrum naar zijn huis in adamskostuum te kunnen afleggen. Bij zijn woning stond ─ althans volgens de berichtgeving van de radio- en televisiezender in genoemde stad [1] een al of niet (maar dan anders) geüniformeerde vertegenwoordiger van Hermandad op hem te wachten, met de bedoeling hem mee te nemen en in één der Blauwe Burelen die onze Stad rijk is, op de bon te slingeren, hetgeen in de daad is omgezet. Hij werd aangehouden omdat hij zijn kledij niet had aangehouden, zeg maar. Dat werd in de berichtgeving van de zendgemachtigde in kwestie omschreven als naakte waarheid. Wellicht is er nog een jurist die zich voelt aangesproken om een Proefproces of Bodemprocedure te beginnen over de vraag of die man meende aan stoot te zijn, en of hij in dat geval ook werkelijk aanstoot heeft gegeven. Wel binnenskamers in de rechtbank graag, anders komt Oom Hermandad opnieuw in actie. . . . .

Bedreigend?
Je vraagt je af, welke bedreiging er van een naakte man zoal kan uitgaan. Over de toestand van zijn natuurlijke wapenrusting meldt de berichtgeving niets, en derhalve mogen we ervan uitgaan dat hij geen directe negatieve bedoelingen had. Ander wapentuig dan datgene dat vrijwel alle Adams gebruikelijkerwijs met hun kostuum bedekken, kan men moeilijk op, aan of in zo'n lijf verstoppen, tenzij volmaakt stilstaand. Misschien werd zijn naaktheid wel juist vanwege het ontbreken van natuurlijk schoon als storend ervaren? En de meest klemmende vraag is: zou de man in kwestie, indien voorzien van vijgenblad op de sedert de oude tijden in Tweestromenland daarvoor kennelijk bedoelde plek, ook zijn geverbaliseerd, of ware het dan bij slechts een herderlijke vermaning gebleven? Misschien is er een olijkerd die dat in het kader van een actievoerende politie eens gaat uitproberen.
Het zal toch niet zo wezen dat de verzamelde inwoners van dit land eventueel rechtstreeks of via eventuele, al dan niet officiële, belangenvertegenwoordigingen bij de huidige politie-minister wel heel sterk moeten aandringen op het verplicht stellen voor alle politieagenten ─ ook voor vrouwen! ─ van de nieuwste literatuur over (al dan niet geheel blote) mannen met hun complete voor- en achterdelen.
Het meeste risico liep de man echter zelf door in semi-winterse temperatuur in statu nascendi over straat te gaan. Een koutje is immers licht gevat. Mocht het laaste zich alsnog manifesteren, dan verdient de man het inderdaad ferm te worden toegesproken, aangezien de kosten van de gezondheidszorg niet verder onnodig mogen stijgen. Onverantwoord roken, dito drinken en andere vormen van roekeloosheid dienen dan ook ten stelligste te worden afgeraden, en daarom hier en nu: Goede man, wacht op hogere temperaturen opdat u zelf en de kleine man met u niet ineen zullen krimpen als gevolg van de koude.
__________
[1] Voorzichtigheid diengaande is echter geboden, daar bij de zender in kwestie slordigheden worden gepresenteerd die aldaar, ook na adequate informatie, niet worden rechtgezet. Toch vraagt men de lezers, kijkers en luisteraars op de website van het betreffende instuituut wel om een mail te zenden als men iets te melden heeft.
____________
Afbeeldingen
1. Om te tonen hoe mooi een blote man kan zijn: hier is er een, maar binnenshuis.
2. Vijgenblad uit het bestand van Tuinadvies.be. In de beschrijving daarvan staat onder meer: "Adams zwembroek had weinig om het lijf." En voorts: "De bladeren zijn groot en mooi, maar te klein voor de hedendaagse Adam." (Vanzelfsprekend met dank aan Kurt Vossaert van de redactie van Tuinadvies.be.)
__________
Naschrift 5 september 2009:
Zie tevens het artikel Naaktheid als alledaags verschijnsel — Deelgeschiedenis van het naturisme op de website All art is quite useless van Rond1900.nl, geplaatst op 18 juni 2009.

Aardappelallergie ontkend tijdens aardappeldag

Kortzichtigheid
Tijdens de heden in Munnekezijl bij Proefboerderij Kollumerwaard gehouden aardappelgezinsdag meldde Land- en Tuinbouw Organisatie-voorman Aike Maarsingh dat een leven zonder aardappelen geen leven is. Erg kortzichtig, vooral als je er de gotspe an toevoegt, dat niemand allergisch is voor aardappelen, want dat is een pijnlijke onjuistheid. Precies de mensen die zuls betreft hebben nu juist geen leven als ze aardappelen consumeren. Tal van mensen, die beweren dat ze wel voor tomaten, maar niet voor aardappelen, allergisch zijn, vergissen zich. Het één is rotsvast verbonden aan het ander.
Het is dan ook een volstrekt onverantwoorde uitspraak, aangezien mensen in zijn positie meer verantwoordelijkheid dragen in de samenleving dan de huis- tuin- en keukenburger. Zo'n sprookje — want voor hem niet meer dan een wensbeeld — ten beste te geven, is uiterst kwalijk. Aangezien we ervan uitgaan dat zijn bewering stoelt op onwetendheid en niet op commerciële overwegingen ten aanzien van de aardappelomzet, zullen het er maar op houden dat hij zich niet voldoende heeft geïnformeerd. Laat de man eens contact opnemen met een allergoloog van het Universitair Medisch Centrum te Groningen — voor hem dicht bij huis —, dan zal deze hem hopelijk nog even van de bok laten dromen door hem in kennis te brengen met de feiten omtrent deze vorm(en) van overgevoeligheid.
Kortom, luistert u vooral niet naar Aike Maarsingh, maar informeer bij uw arts of specialist.